’s Ochtends stap ik als eerste in de bus om hier naartoe te gaan. Ik kom hier toch ook alweer een tijdje, vanaf 2011 denk ik. Twee dagen in de week ben ik hier en de rest van de week ga ik een keer wat eten met een vriendin of doe ik wat anders. Dat was een tijd geleden wel echt anders hoor, toen ik nog zoveel last had van mijn depressie. Gelukkig voel ik me nu echt een stuk beter en kan ik ook weer genieten van de kleine dingetjes om me heen.

Zo ben ik erachter gekomen dat ik dus eigenlijk heel creatief ben. Ik mag graag knutselen, met vilt of met wat anders. Zoals laatst heb ik een aap gemaakt van kindersokken. Die sokjes knip je stuk en die vul je dan weer. Je naait alles vervolgens aan elkaar en je hebt een aap. Tenminste, als je het goed doet. En als ik niet aan het knutselen ben, dan ga ik een cake of taart bakken met een groepje. Of wandelen over Twickel, heerlijk. Een lange wandeling maken en dan lekker lui terugkomen, dat is toch hartstikke fijn? ’s Middags even een klein beetje dutten en dan is de dag alweer voorbij.

Er is hier genoeg te doen. Je ziet elke dag wel een groepje dat de dieren gaat voeren of de moestuin ingaat. Een paar jaar geleden moest ik er niet aan denken. Ik wilde niks. Ik had helemaal niks meer op het balkon staan thuis Maar nu, nu ik hier dus al een tijdje kom, kan ik écht weer van het leven genieten. Thuis op mijn balkon wat ik net zei, staat zelfs weer een bloemetje. En als hier de boel weer gaat bloeien, leef ik ook weer helemaal op. Het gaat op dit moment heel goed met me en dat wil ik ook graag zo houden. Ik moet me gewoon niet te druk maken, dan komt alles goed!