Ik moet eerlijk bekennen dat het voor mij best een grote stap was om hier naartoe te gaan. Het voelde in eerste instantie alsof ik dan niet meer zoveel thuis zou zijn, terwijl ik daar ook nog steeds genoeg te doen had voor mijn gevoel. Maar eigenlijk, valt het achteraf gezien allemaal heel erg mee. Sterker nog, volgens mij zijn ze hier wel weer blij als ik er weer ben. En ik ook wel, want de omgeving hier is natuurlijk prachtig.

Ik kom zelf uit het bijna het noordelijkste puntje van het land, dus ik ben het landelijke leven wel enigszins gewend. Toen ik hier net kwam moest ik wel een beetje wennen aan het taaltje, hoewel ze in Groningen ook wel een behoorlijk dialect kunnen hebben hoor. Het klinkt hier net even wat anders, maar het valt me nu eigenlijk niet meer zo op. Het liefst ben ik ook buiten, in de tuin of bij de dieren, net als vroeger. Toen speelde ik trouwens ook veel golf en dat was zalig als het mooi weer was. Eigenlijk zou ik dat nog wel eens weer een keer willen doen, dus misschien zou ik het weer een keer kunnen proberen. En als het slecht weer is, dan sjoel ik hier binnen met wat mensen. Ik vermaak me wel hoor.

Ik kan oprecht zeggen dat ik hier in positieve zin ben veranderd, ondanks dat mijn ziekte steeds erger wordt. Het lopen gaat wat slechter, maar het fijne aan deze plek is dat je alles in je eigen tempo kunt doen. Niemand heeft haast en je hebt enorm veel vrijheid. Ik wil zo lang mogelijk rond kunnen blijven lopen en daar heb ik nu een rollator voor. Dat ding moet trouwens wel even een keer nagekeken worden, want volgens mij rolt ‘ie niet zo lekker meer.